تماس با سردبیر: gilavaei@gmail.com تماس با نویساد:perslit@gmail.com درباره ما بایگانی پیوندکده سیاسی / ویژۀ انقلاب کتابخانه ادبیات بومی هنر داستان شعر
دوستان، یاران و خوانندگان گرامی، خواهشمندیم هنر و ادبیات پرس لیت را به دیگران نیز معرفی کنید
مه شید ۲۴ اسفند ۱۳۹۴ - ۱۴ مارس ۲۰۱۶

تابستان عاشقان
محمود درویش
ترجمۀ عبدالرضا رضایی نیا

 

تابستان عاشقان، ترجمۀ عبدالرضا رضایی نیا

گفت: می ترسم، ص 40
ترسید و با صدای بلند گفت: می ترسم!
پنجره ها محکم بسته بود،
طنین صدای او اوج گرفت و پیچید:
                                                می ترسم!
در، صندلی، میزها، پرده ها، فرش ها،
کتاب ها، شمع ها، قلم ها و تابلو ها،
همگی گفتند: می ترسم!
از صدای ترس ترسید و فریاد زد: بس است!
اما (بس است!) طنین انداز نشد،
از ماندن در خانه ترسید و به خیابان رفت،
سپیدار را شکسته دید،
به دلیل مجهولی
از تماشای در خت ترسید!
نفربری شتابان از آنجا گذشت،
از قدم زدن در خیابان هم ترسید،
و ترسید که به خانه برگردد
اما چاره ای نبود،
برگشت.
ترسید: کلید را درون خانه جا گذاشته باشد،
همین که آن را در جیبش یافت، آرام گرفت!
ترسید؛ جریان برق قطع شده باشد،
زنگ در را فشار داد،
زنگ به صدا در آمد، آرام گرفت!
ترسید؛ بر پله ها بلغزد و پهلویش بشکند
اما چنین نشد، آرام گرفت!
کلید را در قفل گذاشت،
ترسید؛ در باز نشود،
اما در باز شد، آرام گرفت!
وارد خانه شد،
ترسید که خودش را هراسان بر صندلی جا گذاشته باشد،
اما وقتی مطمئن شد
که خود اوست که وارد خانه شده، نه کسی دیگر،
رو به روی آینه ایستاد
و چون چهره اش را در آیینه شناخت، آرام گرفت،
به سکوت گوش فرا داد،
نشنید که چیزی بگوید: می ترسم!
آرام گرفت
و به دلیلی مبهم
                        دیگر نترسید!

 

تابستان عاشقان، ترجمۀ عبدالرضا رضایی نیا
قسمت هایی از شعر اپیزودیکِ طوق کبوتر دمشقی صفحات 91  92  95  97  99  100  101

ب
در دمشق،
تمام زبانم را دیدم
که بر دانۀ گندمی نوشته شده بود؛
                                                با سوزن زنی،
                                                به ویرایش کبک بین النهرین.
ث
در دمشق،
آسمان
بر جاده های باستانی
به گشت و گذار است،
                                    پا برهنه، پا برهنه
دیگر
شاعران را چه نیازی است
                                    به الهام و وزن و قافیه!
ر در دمشق،
آهویی به خواب می رود؛
کنار بانویی
            بر بستر شبنم،
جامه از تن در می آورد
و با آن
            از سرما می پوشاندم.
ص
در دمشق،
خودم را به او می شناسانم،
آن جا؛
زیر چشمان بادامی
بال در بال هم پرواز می کنیم
و گذشتۀ مشترکمان را
                        به تاخیر می اندازیم.
ع
در دمشق،
شعر ها شفاف اند؛
نه حسی اند، نه ذهنی،
چیزی از آن دست
که طنینِ طنین اش می خوانند...
ف
در دمشق،
در دفتر بانویی می نویسم:
                                    هر آن نرگسی که در توست،
                                                خواستار توست،
                                    حال آنکه در پیرامونت
                                    هیچ دیواری پناهت نیست؛
                                                از این شبِ آشوبی.
ک
در دمشق،
مسافر
در اندرونش آواز می خواند:
                                    از شانه بر نمی گردم،
                                    نه زنده، نه مرده،
                                    بلکه ابروار؛
                                    سنگینی پروانه
                                                از روح سرگردانم
                                                            بر می خیزد.

http://www.ghazaleghasedak.blogfa.com/page/darvishpoems

رسانه هنروادبیات پرس لیت | Create Your Badge
 

به صفحه خود در فیس بوک پیوند دهید:Share  

بازگشت به صفحه نخست