درازه خواب

گیل آوایی

http://www.perslit.com/GilAvaei.htm

 

 

خواب بیدم سردئ بنام دورفکه جور، آسمانه لچا بیگیفتم، داد بزٍم:

- آخودا.........آگه مردئ بیا بیجیر بیدینم تئ حرفه حیساب چیسه!

هاتو چنگ زنم آسمانا خودا ره دور اوسانم کئ خیاله ابران جیما بو داریدئ خودشانه گولئ پوستا بیگیفته مرا گیدئ:

- گورزالئ... گورزالئ وا بدن... تو کوتا بیه! خوبیت ناره! گورزالئ وابدن...گورزالئ وا بدن....

خولاصه من فاکش اوشون فاکش ایجور داد بزم کئ دپرکسم بیدم زناکا فوتورکسه دارم زنائ لاب خفا بوستان دره. هول هولیکئ باموم کنار، زناکا واورسم:

- موترم! موترم!؟ تو آجیر چئ کودان درئ!؟

زنائ جیواب بدا:

- تو مرا فوتورکسه دارئ بازین مرا واورسئ آجیر چئ گودان درم!؟ تو بوگو او جور چئ گودان درئ!؟

بوگفتم:

- من.....من.... من کرا سردئ بنابوم بشم خودا یاخا بیگیرم!

زنائ میشین بوگفت:

- حوکمن کوسخولا بویی! تو خودا مرا چئ کار داری!؟ تو نیگی ایدفا کفئ بیجیر تئ سرو کلا ایشکنی!؟ تره نگم آنقد کوفر نوگو!؟ بیده یی آخرپسئ تره شر چاگودی!؟ بوشو.... بوشو دوعا بوکون نمرده دارئ یو تئ شبه اوله قبر نئ یه! ناویره واستئ انکرو مونکره ره موسا خانا وکیل بیگیری!

توندا کیتئ واگردسم ایتا پیچه آسمانا فاندرستم بیدم الله تئ تئ نیمیزگیره سوسو زن دره. شب کرا شون دره خو جایا فاده روزا. سردئ لچه سر بینیشتم مره بوگفتم:

- آخه آن چئ کارئ بو بوگودم!؟ اسا چئ بوکونم!؟ مئ دیله مٍن بوگفتم آخه آدم قحطی بو کئ بایم خودا یاخا بیگیرم!؟ موترم راسته گه! آخه من خودا مرا چئ کار دارم!

بوگفتم شاید بد نبه بشم ووضو بیگیرم نمازا بخانم. مرا مرگه خنده بگیفته. مره مره بوگفتم:

- آخه من خودایا وٍلا کونم! خودا مرا ولا نوکونه! آخه احترامام زوریکئ به مگه!؟ آن همه من اونا دوخانم. آن همه نظرو نیاز کونم! سگه مانستن لابه کونم! بازین ایتا جیواب نده! دونیایا آب ببره خودایا خواب بره! بلا آگه فوتورکه گم:

- خودایا ترا شکر! هر چئ تو بخایئ!

عزا ببه گم:

خودایا ترا شکر هرچئ تو بخایئ!

ویشتا ببم گم شکر! ویشتا نبم گمه شکر! بد باورم گمه شکر! خوب باورم گمه شکر! ولئ آ مئ یان نانم مئ سر ببالینه کئ ناها!؟ آگه خواست خواسته خودایه! خاب مره هاما چره جور ناوره!؟ آگه نی یه! خوب ده داوا ناریمی کئ!؟ اون خو کارا بوکونه! منام مئ کارا! نوخود نوخود هرکئ رود خانه یه خود! اذان نزه وا ویریزم تا بوقه سگ بودو وم جان بکنم بازینام بگم خودایا ترا شکر! آخه کوسخولئ آن نی یه!؟ پس چی یه!؟

هاتو مره بفکرا شوم کئ حاجئ شر خره صله علا مامده صدایا بیشتاوستم. مئ دیله مٍن بوگفتم:

- آخه آ شر خرا بیدین! آ دونیا میان همه چئ داره! او دونیا ره یام سگه مانستن حرص زن دره! مردوما خر کونه هیچئ خودیام خرا گودان دره. هسا حاجئ شرخر آگه شکر بوکونه. نماز بخوانه. هر خاکئ خو سر فوکونه بازام ایچئ! ولئ من چئ!؟ من کئ مئ آقایم مئ نوکر! مئ آزار به ایتا پوتارام نرسه! هیشکئ حقام نوخورده دارم. هیشکئ لوف فتام نکشه دارم!

بازین اون باخودا منام با خودا! آ خودا ویرجا اون ویشتر ارجو قورب داره تا من! آگه آتو نوبوبئ! اون اوتو جول نوگودئ من مئ دوماغه جان بوشوبئ!

بیدم آتو نیبه! واستئ زناکه گوزه گبا وا بدم! آدم واستئ ایجور خو حیساب کیتابا بداره! ویریشتم چورتیکا اوسادم. هرچئ بوگودم چورتیکا باموم. جه ویشتایئ سرده پلایا موشته زن بیگیر تا شکم سیرایی یو رقایبان خیرات فادان! جه حمالی یو جان کندن بیگیر تا بیکسی یو دربدری . جه زمستانان یوسفه ویرجا قندپهلو نسیه خوردن بیگیر تا وشتایئ ایتا لقمه نانه ره قاقا بوستن! جه او روزان کئ باله کا پور آموییم بخانه بیگیر تا گدابهاران کئ خانه آموییم مئ سر بیجیر بو. خولاصه هرچئ مره یاد بو چورتیکا باموم! هرچئ یام کئ یاد نوبو بوگفتم مئ سره فدا! اونام خودا شین!

ایدفایئ آسمانا  فاندرستم خودایا بوگفتم:

آسه تئ نوبه یه! تو بوگو چئ بوگودئ من چورتیکا بایم؟

بیدم هیچئ نیگه!

دو واره بوگفتم:

- بیخود خودتا قایما نوکون! نترس! مگه خودایام آتو شال ترس مامد به!؟ بوگو! نترس نه تئ جایا گیرمه نه تئ خودایئ بدرده من خوره! تره نه پاسبان آرم نه ژاندار! چکو سوفته یام کئ ناریمی! داریم!؟ تو هویه بٍس منام مئ جا سر ایسم! ولئ خایم مئ تکلیفا تئ مرا روشنا کونم!

هرچئ تئ دیل خایه بوگو من چورتیکا بایم! ده بوگو! خجالت پجالتا بنه دیمه بوگو! ترا گم خجالت نکش بوگو! هرچئ خایی بوگو! من نوزول خور نی یم کئ تی یاخا بیگیرم! ناری!؟ می سره فدا! من ترا فادم! هرچئ بوگودی بوگو! اگرام بدهکاری مرا! خاب بوگو چی داری فادن مرا! هرچیام ناشتی تی شین! ترا بخشم! من تی مانستن نی یم کی نوزولخورانه هوایا بدارم! بدهکارانه خاخورا عروس بوکونم! ولئ ال آن ترا بگم! بازین اگه هرکی مرا بگه تو فلانی تو بیساری! من اونه مارا عروس کونمه! ترا بگم!؟

ایوار بیدم آسمان سولاخا بو هاتو طلا جیواهر فیوه بیجیر! من هاتو چارچشمی کرا اوشانا پایم کی آطرف اوطرف نکفه! ایتا پیله سفره یام بیگیفتم می دس خودایا گم:

- آی خانه خاراس! تو آن قد بدهکار بی من نانستیم!؟ هسا کی تی بدهکاره فادان دری خوب فادن! ایجور فوکون کی همه دکفه می سفره من تا بازین من بتانم جیما کونم!

اونقد آسمانه جان طلا جواهر فو وسته کی خیاله جه  هر ره بیجیر بیگیر تا خانه لوجانه که دم طلا جواهر پورا بو داره! مئ دیله من بوگفتم:

- آی خانه خراس تی بدهه چره زودتر فاندایی تا من آنقد بیچارگی نکشه بیم!؟

تا آنکی بیدم اونقد طلا جواهر فو وسته داره کرا ذوقه مرا خودایا گمه:

- وسته ده....وسته ده... وسته ده نخایم! ده نخایم! تی جان کی نخایم! بدا هاشانا جاجیگا بدم بازین اگه بخاستی تانی فادی! اگرام نخاستی تی شین! از تی ماره شیر تره حلالتر!

خولاصه دس درازا گودمآسمانه لچه کی خودا دسا بیگیرم ایتا تکان بدم! هاتو کی تکان دان دوبوم بیدم می زنای داد زنه:

- وٍلا کون! وٍلا کون! بمردم! تو آخه می جی جی کرا چی کار داری!؟ درده مرا بمردم!

زناکه داد مرا دپرکانه. ویریشتم بیدم مرا هاچین شٍه بزه داره بوبوسته دارم هیسته چوره! می زنای فانوسه خوتا جور باورده مرا فاندرسته ! ایجور مرا نیگا بوگوده کی بوگفتم حوکمن بمرده دارم! هرچی بخاستم ایتا کلمه حرف بزنم بیدم نتانم لاب مرا جوتیکی واکفته نتانستم ایچی بگم!

ویریشتم می دور و برا فاندرستم! مرا یاد بامو کی اصلن می خانه نٍسام! چند شبه کی می پسره خانه بامو دارم مهمانی یو می پسره پیله اوتاقه من خوفته مه!

مره بفکرا شوم.

مره مره بوگفتم:

- یانی آشان همه خاب بو!؟

 

تمام

گیل آوایی

11مارس 1998

 

  

 

www.perslit.com