تماس با سردبیر: gilavaei@gmail.com تماس با نویساد:perslit@gmail.com درباره ما بایگانی پیوندکده   کتابخانه ادبیات بومی هنر داستان شعر
دوستان، یاران و خوانندگان گرامی، خواهشمندیم هنر و ادبیات پرس لیت را به دیگران نیز معرفی کنید پنج‌شنبه  ۲۲ شهريور ۱٣۹۷ -  ۱٣ سپتامبر ۲۰۱٨

پيكان سخن
از  منوچهر برومند م ب سها 

 

پيام  بر زِ مَنْ   اى   پيك  اديب   نادان  را
سخيف  مردِ  سبكسار  نا    مسلمان   را

بگو باو كه تو بد كيش نا ستوده خصال
بروز  عهد  گسستى   وِثاقِ   پيمان    را

مرا بِعَهْدِ صغر چون پدر ز  دست  برفت
فلك وظيفهء  من  كرد  رنج  و  حرمان  را

تو با نقابِ  پرى وار  و  خوى ِ  اهريمن
مرا  پذيره  شدى  خدمتِ    نگهبان     را

به حرص و آز  چو دندان و چنگ  بگشودى
به چشم خويش كشيدى حجاب نسيان  را

چو يك  شرير ِدغلكارِ  پستِ و  حيلت ساز
محاجه  كردى  و  از  ياد  بردى  ايمان   را

به پخته  خوارى  مالِ  يتيم  كردى    روى
ربودى  از  كفِ  من  باغ و راغ و ايوان  را

به يادت   آورم  اى   نابكار  از  اين   دست
حديثِ  حفظِ   اماناتِ  بابُ  و   آبان   را

ز ناله  ناى شدم  آن چنان  كه  رنجه  نكرد
حصار  ناى  بدين  پايه  سعد  سلمان   را

چو پتك گر به سرم كوفت غم از اين اجحاف
زمانه  هم  به  من آموخت  تاب   سندان  را

مرا  نصيب   شد از  اين  بلا  صلابت  راى
ترا  بلا  و  عذاب  و  عقاب   و   كفران    را

به روزِ   عمر  شكستم  هزار  سد ِ  سديد
به  بحرِ  تجربه  ديدم   هزار    توفان   را

چنان شدم به عمل استوار و صاحب عزم
كه هيچ  و پوچ  شمردم سپنج دوران   را

به بيد، اگر نگرى ريشه هاى  محكم  بين
نه ساقه هاى سرازير و برگ    لرزان   را

گجسته آنكه  فقط  پيش پاىِ  خود بيند
خجسته  آنكه  ببيند  نخست  پايان   را

ندانم  آنكه  به  حق  يتيم  كرد  اجحاف
چگونه  كرد   تحمّل   عذاب  ِ وجدان  را

چگونه   شب سر راحت   نهاد  بر  بالين
كسى كه  خورد حقوق فلان  و  بهمان را  

بترس  از غضب  كار ساز  كون  و مكان
كه  خاك  راه  كند  حشمت   سليمان   را

اگر ز  كامِ يتيمى  كشى  دو لقمه   برون
فلك  ز   كام  تو   گيرد  هزار   چندان  را

بدان كه نيست بدهكار گوش داور عدل  
بگاه محكمه،مكر و دروغ  و  كتمان  را

ز آستين  چو  برون  دست  انتقام  آيد
به استغاثه رها  كى  كند  پشيمان  را

دريغ و درد بر آن مرد  بينوا  كه  نكرد
ذخيره موسم  گل  توشه  زمستان  را

شغال اگر چه خورد خون جوجكان ضعيف
ز شير شرزه چشد، طعم چنگ و دندان  را  

اگر چه لاف هنر مى زدى، گرفتى  پيش
ره خشونت وقهر و فريب  و  طغيان  را

كجا شد آن ادب وشعر و آن جلالت قدر  
كه مى گشود ره  كهكشان  و كيهان  را

كجا شد آن هنرى مرد طاعت  و  ايمان  
كه مى نمود به من علم و حلم لقمان را

كجا شد آن همه خوش مشربى و مهر و وداد
كه مى نديد بر او ديده  عيب  و  نقصان  را  

بريخت آن  همه عزّ و وقار و جاه و جلال  
سوى طمع  چو  كشيدى مهار و  فرمان  را

تو همچو گمشده اى در كوير دانش و فضل
ز خبط   باصره  بينى   سراب  عرفان  را

چو زاغ نوحه سرايى مكن به گلشن شعر
مكن  مشوب   نواى   هزار   دستان   را

به رنگ  كاذب رنگين  كمان  بخت  مناز  
كه مى دهد ز كف آسان شكوه الوان را

زخشم قادر منّان  بترس  كز  سر  قهر  
كشيده در بن  مبرز  سرير سلطان  را

 

تو از مدار طبيعت  قرار  چشم  مدار
كه چرخ مى نپذيرد قرار و اسكان را

نزاده   مادر  گيتى  هنوز   فرزندى
كه خود نداده به او قعر گور سامان را  

به راه عشق كسى را كه چشم دل كور است
به صد  چراغ  نبيند  چَهِ زنخدان  را

عقوبت تو همين بس كه مى كشى در بر  
عجوزه اى كه رقيب است غول و شيطان را

خداى  كرده  ترا  در  حبالهء  نكحت
زنى لئيم و لعين و سمين و ثعبان  را

زبان حنظل و تلخش مرا به ياد آرد
سنان و نيزه و شمشير و تيغ و سوهان را

ازين عجوزه به جز مار زاده چشم مدار  
كه غسل داده به  زهرآبه  نوك پستان  را

به نيستان  كلامم  شكر  فراوانست  
ولى نصيب تو سازم خدنگ و پيكان  را

سر از سپاس بسايم بر آستان خدا
كه داده بر سخنم لطف طبع حسّان را

سها صحيفه بيارا به نظم عذب درى  
كه رشته اى ز سخن عقد دّر غلتان  را

زبان گشا و سخن گو سهاى شيرين گو  
كه شكّرين سخنت تحفه ايست دوران را

منوچهر برومند م ب سها  
پاريس ١٧ شهريور ماه ١٣٨٠ خورشيدى  
از  منوچهر برومند م ب سها

.
رسانه هنروادبیات پرس لیت | Create Your Badge
 

به صفحه خود در فیس بوک پیوند دهید:Share  

بازگشت به صفحه نخست