تماس با سردبیر: gilavaei@gmail.com تماس با نویساد:perslit@gmail.com درباره ما بایگانی پیوندکده سیاسی / ویژۀ انقلاب کتابخانه ادبیات بومی هنر داستان شعر
دوستان، یاران و خوانندگان گرامی، خواهشمندیم هنر و ادبیات پرس لیت را به دیگران نیز معرفی کنید
اورمزدشید  ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۵ - ۵ مه ۲۰۱۶

با تو
 کتایون آذرلی

 

من با تو بودم، تو
در تمام لحظه هایی که نخواستند تو باشی و تو بودی.
در باریکه ی کوچه های بن بست
در لای و لجن و جوهای ِ تمام بَرزَن ها
در سیاه چال های درد
وقتی از عسس های مست تازیانه خوردی
صبور ماندی و رَخت امیدهایت را به آغوش کشیدی
زجه زدی و پایمال شدی و عشق ورزیدی
و در زیر بام ِ حصارت که تا ارتفاع آسمان بود
برای بازگشت چلچله ها صبر کردی
تا جوانه زَند هر گل زخم
هر گل درد بر پیکرت
من با تو بودم، تو

آیا هرگاه به سویت آمدم
در نگاه من جز قهر اجدادم را جستجو کردی
صداقت آبی مرا یافتی آیا؟
...و سال ها زخم خوردنت را که جاده ی گریز و جدایی شد دیدی آیا ؟
...و دیدی هرگاه از عشق گفتی، نفرت شنیدی
...و هرگاه به سویشان رفته بودی، رفته بودند
... و گریز
گریز
گریز یگانه پناه عدالت بود!

من با تو بودم، تو
در سفری ناخواسته
سفری که جاده هایش می رسید به عمیق ترین حفره های تنهایی
به تاریک ترین دخمه ها
در امتداد ساقه های کشیده ی نِی، در مرداب
در لرزشِ خوشه های ِ نارسِ گندم، در باد
در سلول گیاه، میان ذرات تیره ی خاک
در مویرگ های زخمی ِ یک سبزینه
در مبهم ترین سایه ها
...و می دیدم که چگونه چشم دوختی به اقیانوس های دلهره
...و فرو رفتی به عمیق ترین مرداب های باور
                                                                            آبی پرواز در این سفر خونین بود
                                                                            تو بُغضت را بر شانه ی گلبرگ اقاقیا ترکاندی
                                                                            باغ پُر از جیغ کلاغان شد
من با تو بودم، تو
در تمام لحظه ها که نخواستند تو باشی و تو بودی
...و من می دیدم که کراهت رخشارشان را
نبودن تو بزک می کرد
در موج ـ کوب ِ سیاهی و نیرنگ
کور ـ سوی ِ ستاره چه می تواند کند؟
برای آن که به مسلخش می برند
تفسیر آیه یعنی چه ؟

من با تو بودم، تو
در سفری ناخواسته
...و در پسِ دَری به بلندای آبی
عشق و عدالت را توامان می خواستم
چُونان رَگان ِ مرگ که زندگی را

در کنار عقوبتی سنگین
انکاری بزرگ
در پس ِ عدالتی در بند
عشق سرگردانست و مهجور
مهجور در پس ِ عدالتی در بند
سرگردان کنار عقوبتی سنگین

                                                               من بُغضم را بر شانه ی گلبرگ گل سرخ ترکاندم
                                                               باغ پُر از جیغ کلاغان شد.

 

رسانه هنروادبیات پرس لیت | Create Your Badge
 

به صفحه خود در فیس بوک پیوند دهید:Share  

بازگشت به صفحه نخست