تماس با سردبیر: gilavaei@gmail.com تماس با نویساد:perslit@gmail.com درباره ما بایگانی پیوندکده   کتابخانه ادبیات بومی هنر داستان شعر
دوستان، یاران و خوانندگان گرامی، خواهشمندیم هنر و ادبیات پرس لیت را به دیگران نیز معرفی کنید  

بیایید باور کنیم که...
علی کریمی

 

بیایید باور کنیم که انسان ایرانی با جانمایه آزادی اگر نه بیگانه که هم خانه نیست، گر چه آن را هر از گاهی کنار گود یا گورش، جار می زند و سینه چاک می کند. طیفی،  از آزادی ، گردش بی امای سرمایه و کالا  را می فهمند، و پاره ای از آن،  فرصتی تا بی سر خر،  سر در لاک، خر خود را برانند و خوش باشند. اسم رمز بقا و بهروزی و پرواری ، برای هر دو ، یا همه، در نیفتادن با قدرت ، دین و ایمان حاکم  است. خرد و از آن مهم تر ، وجدان این انسان در هم زیستی با خرافات، سنت و آسیب های تاریخ تحریف شده ی خویش است. انسان ایرانی دارای دو گذشته است، یکی پیش از اسلام که از آن کم می داند و به آن افتخار می کند، و دیگری پس از اسلام، که از آن بسیار می داند و از آن شرم نمی کند. چنین آدمی در خلوت خود و با دوستان هم، راوی روایت های حکومت و صاحبان قدرت است.  با اینکه می داند دولت مردان دروغ می گویند و هر حیف و میلی میلیاردی را حاشا می کنند. از آنان بیزار است، اما همدستی با آنان سودآور تر از آن است که از همپالکی بودن و  هواداری دست بر دارد.او می داند که می تواند با آنها معامله کند. چون خودش اهل بخیه و وصله پینه است. با وجود غرور و خود بزرگ بینی، به هنگام کمترین مشکل، گروهبان را  "جناب سروان" و هر ناکسی را مهندس و حاج آقا خطاب می کند. برای اینکه برای او هر وضعیت واقعا موجود،  می تواند به فراهم شدن یک فرصت برای پیش افتادن و در بدترین حالت، خریدن مهلت کمک کند. این آدم فشار سیاسی و اجتماعی حکومت را تا جایی که به منافع شخصی اش زیان نمی رساند به جان می خرد، زیرا خردش را خرج دخل و خرج بازار می کند. تاریخ او تاریخ اختراع ناجیان و دمسازی با حاکمان است. او از فضایی مصیبت بار که بی سر و صدا،  دارد میان گسترده تر می شود،  چیزی نمی داند یا نمی خواهد بداند. شرایط آشوبناک و خشونت باری که میان ما و  تمامی جنبه های زندگی فراگرفته،و این فضا با بد بینی، تن پرستی، ناامیدی و از همه بدتر سرخورده گی، دارد نفس نسل ها را می گیرد و چشم انداز برون رفت از نابسامانی و تیره روزی را دور از دسترس می نماید. وضعیتی ناگوار که ما را از بازگردانیدن وشرایط خوشایندهمگانی نا امید می کند.
ما داریم تاوان نا همدلی و  فهم جهان با خردورزی، و بازایستادن از داوری های جهانشمول را ، با کاهش سقف مطالبات شخصی اجتماعی، و سیاسی و اشتیاق اندیشیدن با مغز خودمان را می پردازیم. خوش داریم خودمان را به دست آنهایی بسپاریم که گویا برای کشف و اختراع راهکار و رسم و روال زندگی ما، به دنیا آمده اند. خودمان را به نشنیدن، ندیدن و نمی دانم های و ضعیت موجود، و زیر سبیلی در کردن اهانت و پرخاشگری آشکار و در لفافه ی قانون عادت داده ایم. به دیگر سخن پشت یا پس چیزی پنهان می شده ایم تا شاید آبها که از آسیاب افتاد، باز ما برنده ی بازی یا دستکم، با زیان کمتری داده باشیم.زبان زمخت کارگزاران حکومت را با  چاشنی طنز و بی مایگی برای خود و دیگران شیر فهم و پذیرفتنی می کنیم. همه آرام آرام به زبان زرگری رژیم و زرادخانه رسانه های داخل و خارج خو گرفته ایم که کار هدایت و رهبری ما را در دست گرفته اند. کردار و گفتار و نوشتارمان بیشتر، لفت و لیس کردن وضعیت موجود است و هر چه پیش می رویم، بی قواره گی و واپس ماندگیش ژرفتر و گسترده تر می شود.  فراورده های فرهنگی و به ویژه شعر و رمان ما ، بیشتر نمایی ناشیانه و ناماندگار از وارفته گی است تا بازگشایی تنگا و زمینه های هستی انسان در چنبره ی بحران.

علی کریمی
دبی -20 آوریل 2017

.
رسانه هنروادبیات پرس لیت | Create Your Badge
 

به صفحه خود در فیس بوک پیوند دهید:Share  

بازگشت به صفحه نخست