تماس با سردبیر: gilavaei@gmail.com تماس با نویساد:perslit@gmail.com درباره ما بایگانی پیوندکده   کتابخانه ادبیات بومی هنر داستان شعر
دوستان، یاران و خوانندگان گرامی، خواهشمندیم هنر و ادبیات پرس لیت را به دیگران نیز معرفی کنید پنجشنبه ۵ مرداد ۱۳۹۶ - ۲۷ ژوييه ۲۰۱۷

جشنواره آوینیون؛ از ایرانیان مهاجر تا ژولیت بینوش

محمد عبدی / منتقد هنری- محل برگزاری جشنواره

آوینیون

هفتاد و یک سال برگزاری جشنواره آوینیون و ابعاد حیرت انگیزش- که در ماه ژوئیه، صدها هزار نفر را به این شهر تاریخی زیبا در جنوب فرانسه می کشاند؛ با ده ها هزار نوبت اجرای تئاتر، رقص، پانتومیم، سیرک و کمدی تک نفره طی حدود یک ماه از بام تا شام- آن را در کنار ادینبورگ به بزرگ ترین جشنواره هنرهای نمایشی جهان بدل می کند

هفتاد و یک سال برگزاری جشنواره آوینیون و ابعاد حیرت انگیزش- که در ماه ژوئیه، صدها هزار نفر را به این شهر تاریخی زیبا در جنوب فرانسه می کشاند؛ با ده ها هزار نوبت اجرای تئاتر، رقص، پانتومیم، سیرک و کمدی تک نفره طی حدود یک ماه از بام تا شام- آن را در کنار ادینبورگ به بزرگ ترین جشنواره هنرهای نمایشی جهان بدل می کند.

جشنواره آوینیون که آخرین روزهای خود را سپری می کند، امسال میزبان پنجاه اثر در بخش اصلی و ۱۴۸۰ اثر در بخش Off است. آثار شرکت کننده در بخش اصلی از کشورهای مختلف دنیا به این جشنواره دعوت می شوند، اما در بخش Off که در واقع بخش جنبی محسوب می شود، جدای از مراکز تئاتری شناخته شده، هر گروهی می تواند با کرایه یک تالار- که گاه حتی می تواند یک کافه یا کلیسا هم باشد- به اجرای اثر خود بپردازد.

نکته جالب اینکه وجود تعدد آثار، غالب اجراها با تماشاگرانی مشتاق روبرو می شوند که گاه حتی ساعت ها در صف می ایستند و گاه در تالارهای بسیار کوچک با درجه حرارت زیاد به تماشای نمایشی می نشینند که بلیت آن را با قیمتی نه چندان ارزان خریده اند.

ایرانی های جشنواره

سال گذشته برای اولین بار تئاتری از ایران به بخش اصلی جشنواره دعوت شده بود ("شنیدن" اثر امیر رضا کوهستانی)، اما امسال این بخت از هنرهای نمایشی ایران دریغ شده است.

در بخش Off ، از ایران گروه تئاتر سایه با نمایشی به نام "دروازه" نوشته و کارگردانی مهدی مشهور شرکت داشت؛ نمایشی که به مدت پنج روز اجرا شد و روایت دو زن اهل خاورمیانه بود که تجربه مهاجرت خود را به زبان می آورند.

در همین تالار کوچک نمایش دیگری به نام "برخورد" اثری از سحر شاهگلدی و مانلی وفاداری دو بار اجرا شد؛ اثری باز با مضمون مهاجرت که این بار درباره کودکی است که حین مهاجرت جانش را از دست می دهد.

آیدا اصغرزاده، بازیگر و نمایشنامه نویس ایرانی الاصل متولد پاریس، با دو نمایش در جشنواره امسال حضور داشت: "دست های لیلا" که اصغرزاده و کامل ایگر نویسنده های آن هستند و خود اصغرزاده در آن بازی می کند، داستانی را در دهه هشتاد در الجزایر دنبال می کند. نمایش دیگری که اصغرزاده نوشته، "آخرین سرو لبنان" نام دارد که باز داستان زنانه ای را روایت می کند.

سارا دورقی، کمدین ایرانی که از ده سالگی در فرانسه زندگی می کند با آخرین اثر خود به نام "صف عوض می کنم" مشتاقان کمدی های تک نفره را به خود جلب کرد؛ با اثری درباره مهاجرت و تفاوت های فرهنگی ایرانیان و فرانسویان.

در یک بعدازظهر گرم هم دو هنرمند ایرانی به نام های آیدا و بابک، در یک کنسرت که در برنامه ای به نام "موسیقی دیگران" اجرا می شد، فلامنکو و جاز را با موسیقی سنتی ایرانی آمیختند.

بینوشژولیت بینوش که شش سال پیش به همراه اکرم خان در جشنواره آوینیون اجرا داشت، بار دیگر با اثری به نام باربارا به این جشنواره بازگشته است؛ با همراهی الکساندر تارو به عنوان نوازنده پیانو و تلاشی برای روایت زندگی و اندوه زنی خواننده به نام باربارا

بخش اصلی

در هفتاد و یکمین دوره جشنواره آوینیون، به گفته اولیویه پی، دبیر جشنواره، سعی شده به هنر آفریقا توجه نشان داده شود؛ در نتیجه تعداد قابل توجهی از اجراها به نمایش ها و کنسرت های آفریقایی اختصاص داشت.

اولیویه پی می گوید غالب آثار را بدون دیدن و تنها با اتکا به سابقه کارگردان دعوت می کند. شاید از این همین روست که به نظر می رسد برخی از اجراها فاقد ارزش های اولیه برای شرکت در جشنواره ای به ابعاد آوینیون هستند؛ به همین جهت آثار شرکت کننده در بخش اصلی ملغمه ای هستند از آثار دیدنی و آثار گاه بسیار ضعیف.

مهمترین مشکل آوینیون از اینجا شکل می گیرد که در آن هنوز توجه به مضمون بیش از اجراست؛ در نتیجه آثاری که موضوعاتی "مهم" داشته باشند- از مساله مهاجرت و جنگ تا حقوق زنان و حقوق همجنس گراها- خودبخود اجراهای زیادی را به خود اختصاص می دهند بی آن که ارزش های هنری لازم را داشته باشند.

"خاطرات سارایوو" به کارگردانی ژولی برتن و جید هربولوت از پاریس، نمونه مشخصی است از این نوع نگاه: سران کشورهای مختلف اروپا دور هم جمع شده اند و در اثری شعاری درباره جنگ بوسنی در دهه نود و ارتباط آن با امروز حرف می زنند بی آن که خلاقیتی در اجرا دیده شود.

دبیر جشنواره باز امسال هم اثر دیگری از خودش را در جشنواره اجرا می کند: " پاریسی ها" که بر اساس رمانی از خود اولیویه پی - منتشر شده در سپتامبر سال گذشته- اجرا شد، داستان رابطه یک زوج همجنس گرا در مهمانی ها و فضای پاریس را به تصویر می کشد. این اثر پرخرج که طراحی صحنه هوشمندانه ای دارد، در نهایت با تکیه بسیار بر دیالوگ و تلاش برای دادن "پیام"، آسیب جدی می بیند.

آوینیون

"سوت" اثر تیاگو رودریگوئز از پرتغال، اثر مدرن تری است که سعی دارد مفهوم کلاسیک روایت را به چالش بکشد. داستان انتخاب بازیگر و برخوردهای کارگردان با بازیگران، بر روی صحنه با حضور کارگردانی که حرکات و دیالوگ های بعدی بازیگران را به آنها گوشزد می کند، شکل پیچیده ای از اجرا ارائه می کند که اما در نهایت به کمال نمی رسد.

ژولیت بینوش که شش سال پیش به همراه اکرم خان در جشنواره آوینیون اجرا داشت، بار دیگر با اثری به نام باربارا به این جشنواره بازگشته است؛ با همراهی الکساندر تارو به عنوان نوازنده پیانو و تلاشی برای روایت زندگی و اندوه زنی خواننده به نام باربارا.

اما ایزرائیل گالوان، یکی از دیدنی ترین اجراهای جشنواره را در حیاط رویایی "پله دپاپ"(قصر پاپ ها) رقم زد؛ رقصنده ای که بارها در دهه های گذشته جوایز رقص فلامنکو را از آن خود کرده، حالا از همه قواعد سنتی فلامنکو گریزان است و راه های تازه ای را تجربه می کند: این بار با تکیه مطلق بر صدا- حتی صداهای ناهنجار- و نهراسیدن از تکرار و سکوت؛ چیزهایی که تماشاگر معتاد به فلامنکوی کلاسیک را می تواند علیه او بشوراند.

جشنواره آوینیون؛ حضور تئاتر ایران پس از هفتاد سال

محمد عبدی / منتقد هنری - محل برگزاری جشنواره
  • 23 ژوئیه 2016 - 02 مرداد 1395
اجرای کارامازوف در میان صخره‌ها

هفتادمین دوره جشنواره آوینیون که در کنار ادینبورگ، بزرگ‌ترین جشنواره هنرهای نمایشی جهان محسوب می‌شود، زیر سایه کنترل شدید امنیتی- از جمله حتی ممنوع کردن ورود بطری آب به تالارهای نمایش- در حال برگزاری است؛ با یک خبر مسرت بخش برای تئاتر ایران: پس از هفتاد سال، اولین حضور یک نمایش از ایران در بخش اصلی جشنواره آوینیون رقم خورد.

عیش مدام

زیبایی سحرانگیز این شهر زیبای تاریخی، نزدیک به یک ماه تمام با شور و شوق مردمی می‌آمیزد که از سراسر فرانسه- و گاه از دیگر کشورها- برای دیدن نمایش به این شهر سفر می‌کنند؛ حدود پنجاه نمایش مختلف از کشورهای گوناگون که برای شرکت در بخش اصلی دعوت شده‌اند و حدود هزار و چهارصد نمایش که در بخش جنبی به اجرا در می‌آیند، با حدود یک میلیون و سیصد هزار بلیت فروش رفته فقط در بخش جنبی. جالب این که غالب نمایش‌ها- به ویژه در بخش اصلی- با تالارهای کاملاً پر روبرو اجرا می‌شوند و استقبال از آثار چشمگیر است.

شنیدننمایش ایرانی

با آن که طی سال‌ها برخی از نمایش‌های ایرانی در بخش جنبی اجرا شده‌اند، اما "شنیدن"، نمایشی به کارگردانی امیررضا کوهستانی، پای تئاتر ایران را به بخش اصلی جشنواره آوینیون باز کرده است و به این ترتیب حالا هر دو جشنواره بزرگ جهانی هنرهای نمایشی- ادینبورگ و آوینیون- میزبان آثاری از ایران در بخش اصلی خود بوده‌اند.

امیررضا کوهستانی با آثار تجربی خود- که با موفقیت "رقص روی لیوان‌ها" آغاز شد- در کشورهای مختلف جهان اجرا داشته و یکی از شناخته شده‌ترین کارگردانان تئاتر ایران در جشنواره‌های جهانی است. این بار اولیویه پی، مدیر همه کاره آوینیون، تازه‌ترین اثر او را برای بخش اصلی انتخاب کرده است.

شنیدن ادامه‌ای است بر حال و هوای تجربی آثار کوهستانی که موفق‌تر از آثار پیشین‌اش به نظر می‌رسد. نمایش دو دختر را در خوابگاهی در تهران در کنار هم قرار می‌دهد: ثمانه و ندا که حالا باید جوابگوی حراست خوابگاه باشند، چون ظاهراً ندا در شب سال نو، دوست پسر خود را به خوابگاه آورده است.

نمایش همه چیز را در حالت تعلیق قرار می‌دهد و به همه چیز شک می‌کند. در واقع تا پایان تماشاگر نمی‌تواند مطمئن شود که ندا چینن کاری کرده یا نه، و همین نوع تردید در فرم نمایش گسترش پیدا می‌کند؛ با تکرار جملات و بخش‌های مختلف نمایش که هر بار قرار است واقعیت تازه‌ای را آشکار کند، واقعیتی که خود می‌تواند محل تردید قرار بگیرد.

دوربین ویدئویی حاضر در صحنه و رفت و آمد شخصیت‌ها به بیرون تالار و نشستن یکی از بازیگران در کنار تماشاگران، تمهیداتی است که کوهستانی به کار می‌گیرد تا روایت خطی ساده‌اش را بشکند.

نفرین شدگانآثار پرسر و صدا

بخش اصلی آوینیون هر سال ترکیب غریبی است از آثار بسیار دیدنی تا اجراهای ضعیفی که به نظر می‌رسد تنها به دلیل موضوع جنجال برانگیزشان انتخاب شده‌اند.

امسال حیاط شگفت انگیز قصر پاپ- که بزرگ‌ترین و مهمترین محل اجرای آوینیون محسوب می‌شود- میزبان دو کار متفاوت بود: در اولی، "نفرین شدگان"، ایوو ون هوف، کارگردان پرسر و صدای این سال‌های اروپا، فیلم شناخته شده لوکینو ویسکونتی - با همین نام- را دستمایه قرار داده بود تا فساد دوره نازی را با تماشاگران قسمت کند؛ اما شلوغی صحنه، نمایش اغراق آمیز خشونت و هیاهوی زیاد بازیگران، مانع از موفقیت نمایش است؛‌ ‌همین‌طور پناه بردن کارگردان به بهت زده کردن تماشاگر در صحنه‌های مختلف، از جمله شلیک نهایی یکی از شخصیت‌ها با مسلسل به سوی تماشاگران در انتهای نمایش.

اجرای دوم "قصر پاپ" اما اثر زیبایی بود از سیدی لاربی چرکائو (با همکاری دامین ژله)، که قابلیت‌ها و دنیای خاص این طراح رقص ارزنده را به نمایش می‌گذارد: "بابل، هفت شانزده". همان طور که از عنوان اجرا برمی‌آید، چرکائو بابل قدیم را به امروز ( ماه هفتم سال ۲۰۱۶) می‌آورد و دنیایی را روایت می‌کند که در آن اقوام و ملت‌های گوناگون درگیر مرزها و کشورها شده‌اند. پنج مکعب فلزی که آنتونی گورملی مجسمه ساز معروف طراحی کرده، آشکارا نشانی از پنج قاره هستند و بیست و دو رقصنده از ملت‌های گوناگون با زبان های مختلف کشاکش جهان امروز را به نمایش می‌گذارند و در صحنه‌ای نزدیک به انتها، همه آنها با پاهای به هم گره خورده، دنیایی واحد را ترسیم می‌کنند که گریز و گزیری از رنگ‌ها و زبان‌های مختلف نیست و همه در واقع اعضای یک پیکرند.

"کارامازوف" بر اساس داستان تحسین شده برادران کارامازوف فئودور داستایوفسکی، هرچند به اندازه سر و صدایش جذاب نبود، اما خبر خوشایندی بود برای جشنواره آوینیون که پس از یک وقفه، باز به "بولبون" بازگشت؛ جایی در میانه کوه‌ها و صخره‌ها که برای اولین بار توسط پیتر بروک برای اجرا انتخاب شد و حالا یکی از شگفت انگیزترین محل‌های اجرای نمایش در جهان است و یکی از جذابیت‌های اصلی جشنواره آوینیون.

جشنواره آوینیون؛ از جدال تئاتر کهنه و نو تا قاصدکی از ایران

محمد عبدی / منتقد هنری- محل برگزاری جشنواره
  • 25 ژوئیه 2015 - 03 مرداد 1394

شصت و نهمین دوره جشنواره آوینیون که در کنار ادینبورگ بزرگ ترین جشنواره جهان در زمینه هنرهای نمایشی محسوب می شود، روز شنبه بیست و پنجم ژوئیه به کار خود پایان داد.

در بخش حاشیه ای جشنواره که Off نامیده می شود و امسال پنجاهمین دوره خود را طی می کرد، ۱۳۳۶ اثر شامل تئاتر، رقص، اپرا، باله، اجرای تک نفره کمدی و سیرک از ۱۰۷۱ کمپانی هنری از ۲۶ کشور به نمایش گذاشته شد.

خوشی ها و حسرت های آوینیون

شهر تاریخی زیبای آوینیون هر سال در ماه ژوئیه میزبان صدها هزار نفر است که از نقاط مختلف جهان تنها برای تماشای تئاتر به این شهر می آیند و جالب این که هر نقطه شهر به تالار کوچکی بدل شده و همه هم غالباً مخاطبان خاص خود را دارند.

بخش اصلی جشنواره که با بودجه ای قابل توجه، آثار مختلفی را از سراسر جهان به آوینیون دعوت می کند، امسال حدود پنجاه اثر را در خود جای داده بود.

مشکل آوینیون- مانند دیگر جشنواره بزرگ فرانسه؛ جشنواره سینمایی کن- از آنجا نشأت می گیرد که انتخاب و دعوت از گروه ها تنها از سوی یک نفر صورت می گیرد: اولیویه پی، مدیر جشنواره، مانند تیری فرمو- مدیر اجرایی کن- حرف اول و آخر جشنواره را می زند، در نتیجه راه برای تغییر و سلیقه های مختلف در این جشنواره بسته است.

از جمله تغییراتی که آوینیون به شدت به آن نیاز دارد، لزوم زیرنویس انگلیسی برای اجراهاست. این جشنواره مخاطب بین المللی فراوانی دارد که برای تماشای نمایش ها به این شهر می آیند، اما تمامی اجراها یا به زبان فرانسه هستند یا با زیرنویس فرانسه.

این مشکل را سال گذشته با اولیویه پی در میان گذاشتم، اما او در جواب گفت: "چرا زیرنویس عربی نه؟ عرب های زیادی اینجا زندگی می کنند." توضیح دادم که انگلیسی زبان بین المللی است و یک میلیارد و نیم از مردم جهان قادر به تکلم به این زبان هستند، اما پاسخ پی نوعی حساسیت فرانسوی زبان ها را نسبت به زبانشان بازتاب می داد: "آوینیون با زیرنویس انگلیسی؟ تا وقتی من هستم امکان ندارد!"

نمایی از شاه لیر به کارگردانی اولیویه پی، مدیر جشنواره

نکته عجیب دیگر این که آوینیون شاید تنها جشنواره جهان است که مدیر آن خود در جشنواره، نمایشی را اجرا می کند. اولیویه پی امسال هم یکی از پرخرج ترین و بزرگ ترین نمایش های جشنواره را خود کارگردانی می کرد: شاه لیر در حیاط قصر تاریخی پاپ که بزرگ ترین مکان نمایشی جشنواره محسوب می شود.

امسال یکی از بزرگ ترین جذابیت های آوینیون هم غایب بود: اجرا در بوربون؛ جایی در میانه کوه و صخره ها که اولین بار دهه ها قبل پیتر بروک آنجا را در دل طبیعت برای اجرا انتخاب کرد و هر سال جشنواره اجرای شگفت انگیزی را دراین مکان داشت. ( از جمله اثر دیدنی سیدی لاربی چرکائو؛ یا اجرای ژاپنی مهاباراتا که جز این مکان در جای دیگری قابل تصور نبود.) امسال اما ظاهراً به دلیل هزینه های گزاف آماده سازی این محل، از اجرا در آنجا صرف نظر شد.

ادای دین به سینما

هرچند آوینیون جشنواره ای مختص هنرهای نمایشی است، امسال اما بخش بزرگی را هم به سینما و نمایش فیلم اختصاص دادند.

امسال تقریباً هر روز می شد به تماشای یک فیلم نشست؛ از "زنی تحت تاثیر" جان کاساوتیس تا "سالو یا صد و بیست روز سودوم" پیر پائولو پازولینی. که این البته برای جشنواره آوینیون قدری عجیب به نظر می رسد؛ شهری که در ماه ژوئیه حتی سالن های سینمای آن به تالار تئاتر تبدیل می شد.

کهنه و نو

جدال بین تئاتر کهنه و نو همچنان ادامه دارد. آوینیون که از ابتدا در جهت حمایت از تئاتر مدرن به وجود آمد، هنوز در بند برخی اجراهاست که به شدت کهنه به نظر می رسند. در واقع هر دو شکل اجرا را می توان در آوینیون دید؛ اول نمایش هایی شدیداً متکی به دیالوگ که چیزی جز حرف زدن ( و غالباً شعار دادن) در چنته ندارند ( از جمله نمایش "شام آخر" از مصر که جز بحث کردن درباره شرایط سیاسی امروز مصر نکته قابل توجهی ندارد، تا "مورسو"، نام شخصیت اصلی بیگانه کامو که حالا اینجا در این نمایش به شدت سنتی، فقط درباره الجزایر و اشغال توسط فرانسوی ها حرف می زند.)

اما نوع دوم نمایش هایی است که راه های تازه ای در هنرهای نمایشی دنبال می کنند و در واقع کارگردان را خالق نمایش می دانند و نه نمایشنامه نویس را. در این شکل دوم آوینیون گاه میزبان نمایش هایی است که کمتر در جای دیگری می توان یافت (از جمله اجرایی که سال قبل هجده ساعت طول می کشید.)

"سیرک تاریک"، یکی از بهترین اجراهای جشنواره، انیمیشن را در جلوی چشم مخاطب خلق می کند: دو نفر بر روی دو صفحه مختلف در حال خلق انیمیشنی درباره یک سیرک غریب هستند و ما تصویر حاصل از کار آنها را بر روی پرده می بینیم، در حالی که همزمان موسیقی هم می نوازند و قصه ای تیر و تار را درباره سیرکی بر زبان می آورند که در آن شیر به جای پریدن روی سکو، صاحب سیرک را می خورد، یا زن بندباز می افتد و می میرد. سیرک تاریک در واقع هجو شگفت انگیزی است درباره زندگی و تنهایی انسان که در انتها رنگی می شود و شخصیت های جذابش را یک بار دیگر در آرمانشهری متفاوت زنده می کند.

در فیوگ (Fugue) از فرانسه، با ترکیب غریبی از تئاتر و موسیقی روبرو هستیم که در آن بازیگر/ نوازنده/ خواننده های اثر در مکانی بسیار سرد در جست و جوی گرمای روابط انسانی هستند و با طنزی ظریف تخیل و واقعیت را ترکیب می کنند.

رقص عظیم دیگری در قصر پاپ با عنوان "بازگشت به براتام" از فضای سحرآمیز این قصر چندصد ساله استفاده می کرد تا تنهایی زن را با حرکات موزونی از چند رقصنده جوان- در ترکیبی از فصای مدرن و کلاسیک- با ما قسمت کند.

نمایی از نمایش سیرک

ایرانی های جشنواره

طبق معمول اثری از هنرهای نمایشی ایران در بخش اصلی آوینیون دعوت نشده بود، اما در بخش Off ایرانی ها حضور داشتند: آیدا اصغرزاده، نمایشنامه نویس و بازیگر ساکن پاریس، در نمایشی به عنوان "شعله ور" که سال قبل هم حضور داشت، یک ماجرای عشقی را در بستر جنگ اول جهانی روایت می کرد و سوسن شمس- که پیشتر کتابی به زبان فرانسه درباره عباس کیارستمی منتشر کرده بود- در برنامه ای ترکیبی با یک گروه فلامنکو از اسپانیا، فیلم مستند بیست دقیقه ای خود درباره شهر نائین را با عنوان "دیار فراموش شده" به نمایش گذاشت.

در سه روز آخر جشنواره، یک نمایش هم از داخل ایران به جشنواره رسید که به دلیل دیر رسیدن، تنها در وبسایت جشنواره به آن اشاره شد و در کاتالوگ ثبت نشد: "روزی قاصدک ها می آیند" اثر سحر شاهگلدی و مانلی وفاداری که به سفارش یونسکو تهیه شده با مضمونی درباره صلح.

این اثر که ترکیبی از اجرای عروسکی و انسانی است، داستان دختری را باز می گوید که در صلح و صفا هرجا که دلش بخواهد بازی می کند اما یک نیروی اهریمنی برای او مرز جغرافیایی ترسیم می کند، با این حال نیروی عشق به کمک او می آید تا این مرزها را در هم بشکند.

اجرای هجده ساعته 'هنری پنجم'؛ سایه سیاست بر جشنواره آوینیون

محمد عبدی / منتقد هنری- محل برگزاری جشنواره
  • 18 ژوئیه 2014 - 27 تیر 1393
مهاباراتای ژاپنی

یک شهر تاریخی زیبا در خدمت هنر نمایش. آوینیون بار دیگردر ماه ژوئیه میزبان صدها اثر نمایشی است تا به یک جشن هنری به یادماندنی بدل شود: بزرگ ترین جشنواره جهانی هنرهای نمایشی که تنها جشنواره ادینبورگ رقیب اش است.

شصت و هشتمین دوره جشنواره که از چهارم ژوئیه آغاز شده و تا بیست و هفتم این ماه ادامه خواهد داشت، طبق معمول هر ساله در دو بخش برپا می شود: بخش بین المللی و اصلی جشنواره - که آثار مختلفی را از سراسر جهان به این شهر دعوت می کند- و بخش Off که در کنار بخش اصلی به وجود آمده و گروه های مختلف از سراسر جهان به این شهر می آیند و از تالارهای بیشمار این شهر تا کافه ها و مدارس را برای اجرا از صبح تا شام اجاره می کنند.

امسال ۱۳۰۷ اثر شامل تئاتر، کنسرت، رقص و نمایش عروسکی در بخش Off اجرا می شود که در نهایت ده ها هزار بار اجرا خواهند شد و جالب این که غالب این اجراها مملو از تماشاگرانی است که به ویژه از سراسر فرانسه برای شرکت در این جشنواره به آوینیون می آیند.

سایه سیاست

فرانسه از سیاست زده ترین کشورهای اروپاست و اعتصاب لغت آشنایی است که هر کسی که گذرش به این کشور بیفتد، حتماً با آن برخورد می کند؛ نمونه اش اعتصاب در فرودگاه نیس در روز اول جشنواره کن برای مختل کردن آن بود تا اعتصاب های ممتد و متعدد در قطار شهری.

این بار هنرمندان و دست اندرکاران فنی نمایش ها دست به اعتصاب زده اند و جشنواره آوینیون امسال فضایی سیاست زده به خود گرفته است.

هنرمندان و دست اندرکاران فنی نمایش ها خواستار تصحیح قانون بیکاری‌شان هستند و دولت فرانسه حاضر به پذیرش شرایط آنها نیست، در نتیجه برخی از آنها تصمیم گرفته اند که در حین برپایی جشنواره آوینیون اعتصاب یا تظاهرات کنند.

در شروع برخی از اجراها دسته های مختلفی از آنها را می بینی که بدون بلیت به داخل تالار هجوم می آورند و روی صحنه علیه سیاست های دولت سخنرانی می کنند و گاه این اعتراض ها، اجرا را تا بیش از یک ربع به تاخیر می اندازد و تماشاگرانی که برخی شان از کشورهای دیگری آمده اند، مات و مبهوت مجبورند به آنها و اعلان هایی که به دست دارند نگاه کنند.

اجرایی از مدیر جشنواره

شاید برای خیلی ها عجیب به نظر برسد، اما مدیر این جشنواره، خود کارگردان یکی از پرخرج ترین اجراهای این جشنواره است!

اولیویه پای که قدرت بلامنازعی در این جشنواره دارد - و گاه انتخاب های او بسیار بحث انگیز هم شده- این بار خودش دست به کار شده و نمایشی با عنوان اورلاندو را در یکی از بزرگ ترین تالارهای جشنواره اجرا می کند.

این نمایش کمدی سه ساعته حال و هوایی فرانسوی دارد و سعی دارد موضوعات مختلفی چون سیاست و سکس را در قالب شخصیتی عاشق هنر روایت کند.

به طرز نامرسومی روی جلد بروشور اصلی و پوستر جشنواره هم نام اولیویه پای قید شده است که با توجه به بودجه دولتی این جشنواره، عجیب به نظر می رسد.

از قصر پاپ تا دل کوه

تعدادی از اجراها در فضای باز صورت می گیرد

امسال ۶۶ اثر نمایشی برای اجرا در بخش اصلی دعوت شده اند؛ آثاری از فرانسه، ایتالیا، بلژیک، آمریکا، هلند، آفریقای چنوبی، برزیل، ژاپن، آلمان، اسرائیل، یونان، مصر، شیلی، کانادا و ترکیه.

بلیت بسیاری از اجراها از مدت ها قبل پیش فروش شده و به اتمام رسیده است. برخی از اجراهای جشنواره ساعت یک بعد از نیمه شب آغاز می شوند و شب های زنده ای را برای شهر رقم می زنند.

اجرا در تالارهای رو باز، از جمله در قصرهای تاریخی نظیر قصر شگفت انگیز پاپ (پله دو پاپ) و همین طور اجرا در بیرون شهر در دل کوه، از ویژگی های جذاب جشنواره آوینیون است.

هجده ساعت اجرا

یکی از اجراهای پرسر و صدای امسال، اجرای تازه ای است از "هنری پنجم" به کارگردانی تامس جولی؛ اجرایی که هجده ساعت طول خواهد کشید!

این اثر که سه بار اجرا خواهد شد از ساعت ده صبح آغاز می شود و تا ساعت چهار صبح بعدی ادامه خواهد داشت تا نمایش جاه طلبانه شکسپیر را درباره پنجاه سال زندگی هنری پنجم با تماشاگران صبورش قسمت کند.

مهاباراتای ژاپنی

اجرای مهاباراتا توسط پیتر بروک با استفاده از تکنیک های نمایش های شرقی، نقطه عطفی در تاریخ تئاتر به حساب می آید، حالا این بار نسخه تازه ای از مهاباراتا با اجرای یک گروه ژاپنی در آوینیون به روی صحنه خواهد رفت.

در این نمایش، مهاباراتای معروف از اسطوره های هندو که بزرگ ترین شعر در تاریخ بشر خوانده می شود، به ژاپن قرن دهم آورده شده و بیست و پنج بازیگر و رقصنده ژاپنی شکل تازه ای از بخش "عشق بی پاسخ پادشاه نالا" را اجرا خواهند کرد.

هویت ایرانی و نمایش "یک"

در بخش اصلی جشنواره نمایشی از ایران دعوت نشده است، اما در بخش Off چند هنرمند ایرانی ساکن خارج از کشور، آثاری را ارائه کرده اند.

از جمله این آثار، نمایشی است از مانی سلیمانی به نام "یک" (Un) که در آن به مفهوم ایرانی بودن و در تبعید زندگی کردن پرداخته می شود و مسأله هویت و خاطره و نقش آن در زندگی مورد سوال قرار می گیرد. سلیمانی که متولد ایران است، در مونترال سکونت دارد و مساله مکان زندگی، یکی از مایه های اصلی این نمایش است که به مدت بیست روز اجرا خواهد شد.

.http://www.bbc.com/persian/arts-40726818
رسانه هنروادبیات پرس لیت | Create Your Badge
 

به صفحه خود در فیس بوک پیوند دهید:Share  

بازگشت به صفحه نخست