تماس با سردبیر: gilavaei@gmail.com تماس با نویساد:perslit@gmail.com درباره ما بایگانی پیوندکده   کتابخانه ادبیات بومی هنر داستان شعر
دوستان، یاران و خوانندگان گرامی، خواهشمندیم هنر و ادبیات پرس لیت را به دیگران نیز معرفی کنید شنبه  ۲٨ مهر ۱٣۹۷ -  ۲۰ اکتبر ۲۰۱٨

عشق های نیمه تمام تهرانی؛ ایرانی های جشنواره لندن

محمد عبدی / منتقد فیلم - محل برگزاری جشنواره
لندندر تهران شهر عشق داستان زندگی سه شخصیت مختلف را شاهدیم که هر کدام عاجزانه به دنبال رابطه عاطفی هستند و همه شکست می خورند. روایت این شکست، فیلم را شکل می دهد و در صحنه پایانی برای اولین بار این سه در کنار هم قرار می گیرند، بی آن که ارتباطی با یکدیگر داشته باشند.

جشنواره فیلم لندن که بزرگ ترین جشنواره سینمایی بریتانیا محسوب می شود و سابقه ای شصت و دو ساله دارد، در سال های اخیر - به نسبت دیگر جشنواره ها- توجه کمتری به سینمای ایران داشته و با توجه به تعداد بسیار زیاد فیلم های منتخب این جشنواره، تعداد آثار ایرانی غالباً قابل توجه نیست. با این حال امسال نسبت به چند سال گذشته، سال پربارتری برای سینماگران ایرانی داخل و خارج از کشور رقم خورد.

"تهران، شهر عشق"؛ روایت تنهایی آدم ها

همه چیز از این نام جذاب آغاز می شود؛ نامی که شاید خیلی ها را به تماشای این فیلم در اولین نمایش جهانی اش کشاند و سه نوبت نمایش آن، با یک نمایش فوق العاده همراه شد.

اولین ساخته فیلمساز جوان، علی جابر انصاری، فارغ التحصیل مدرسه فیلم لندن، قرار است تصویری غریب و متفاوت باشد از تهران امروز و آدم هایش. شخصیت های فیلم با آن که اعمال عجیبی انجام نمی دهند، اما نوع فضا و نگاه کارگردان، از رئالیسم جاری در تهران امروز فاصله می گیرد و برعکس شبیه می شود به جهانی تخیلی با آدم های ظاهراً متفاوت که البته در نهایت دردشان مشترک است و واقعی: تنهایی.

داستان زندگی سه شخصیت مختلف را شاهدیم که هر کدام عاجزانه به دنبال رابطه عاطفی هستند و همه شکست می خورند. روایت این شکست، فیلم را شکل می دهد و در صحنه پایانی برای اولین بار این سه در کنار هم قرار می گیرند، بی آن که ارتباطی با یکدیگر داشته باشند.

طنز عنصر اصلی فیلم را شکل می دهد؛ طنزی بسیار سرد و بافاصله که سعی دارد تلخی وقایع و موقعیت ها را به شکل دیگری برای ما روایت کند. فیلم بسیار متاثر است از فضا و دنیای روی اندرسون، فیلمساز تحسین شده سوئدی، و دقیقاً می خواهد همان نوع فاصله گذاری و طنز سرد را تجربه کند(تجربه ای که این فیلم را به "رویاهای رادیویی" ساخته بابک جلالی هم نزدیک می کند؛ فیلمسازی که تهیه کنندگی "تهران شهر عشق" را هم به عهده دارد).

معرف؛ تلاش برای یافتن همسر

دومین فیلم ایرانی جشنواره لندن هم باز موضوعی درباره تنهایی آدم ها و تلاش برای یافتن یک همدل و همراه در ایران امروز دارد: "معرف" مستندی است ساخته آزادی رضائیان مقدم.

فیلمساز در این تجربه، با دوربین اش وارد بنگاه همسریابی ای می شود که سه زن مذهبی در آن سعی دارند مردان و زنان تنها را برای ازدواج به یکدیگرمتصل کنند.

مساله مذهب و نوع نگاه گردانندگان این مرکز به زنان(" زن بدون شوهر یعنی زن بدون هویت")، خودبخود به عنصر مهمی در فیلم بدل می شود که می توانست نگاه انتقادی جدی تری را در پیش داشته باشد، اما فیلمساز سعی دارد- بی دلیل- با فاصله بایستد و تنها نظاره گر شخصیت ها باشد.

البته سوژه به خودی خود جذاب است و مخاطب فرنگی را به دلیل غرابتش به خود حلب می کند، اما نوع ساختار و نگاه فیلمساز، قوت فراتر رفتن و عمیق تر شدن در سوژه اش را ندارد.

لندن

سوژه به خودی خود جذاب است و مخاطب فرنگی را به دلیل غرابتش به خود حلب می کند، اما نوع ساختار و نگاه فیلمساز، قوت فراتر رفتن و عمیق تر شدن در سوژه اش را ندارد

جوی؛ بردگی جنسی

سودابه مرتضائی فیلمساز ایرانی تبار ساکن اتریش که چهار سال پیش با فیلم "ماکاندو"، در جشنواره برلین شرکت کرده بود، با فیلم تازه ای درباره مهاجران بازگشته است: "جوی"، فیلمی درباره دختران آفریقایی که برای بردگی جنسی به اتریش آورده می شوند.

فیلم ساختاری مستندگونه دارد و فیلمساز می خواهد با تصاویری خام، چهره واقعی ای از شخصیت ها و وقایع به تماشاگرش ارائه دهد، اما فیلم در مرز داستانگویی و روایت مستند اسیر می شود و نمی تواند به ساختار منسجمی برسد که شخصیت هایی عمیق و فراموش نشدنی خلق کند.

این فیلم در بخش مسابقه جشنواره لندن به نمایش درآمد و با نه فیلم دیگر در این بخش برای دریافت جوایز این جشنواره رقابت دارد.

فیلم های جشنواره کن

"سه رخ"، ساخته جعفر پناهی، اول بار در بخش مسابقه جشنواره کن به نمایش درآمد و حایزه بهترین فیلمنامه را هم از آن خود کرد و از آن زمان تاکنون، در جشنواره های مختلف نمایش داشته و حالا به جشنواره لندن هم رسیده، بی آن که سازنده اش اجازه خروج از کشور و شرکت در این جشنواره ها را داشته باشد؛ فیلمی مستندگونه با بازی خود پناهی که سعی دارد داستان سه نسل از بازیگران زن سینمای ایران را روایت کند، با تاثیرپذیری آشکار از عباس کیارستمی.

"مرز"، ساخته علی عباسی، فیلمساز ساکن سوئد، فیلمی است به تمامی متعلق به داستان ها و دنیاهای اسکاندیناوی که به حق جایزه بهترین فیلم بخش نوعی نگاه جشنواره کن را از آن خود کرد؛ فیلمی جسورانه در روایت و فضاسازی و کنکاشی در مفهوم انسان بودن و تلاشی برای کم رنگ کردن مرزهای تعریف شده.

آخرین تجربه گلشیفته فراهانی، موفق ترین بازیگر زن جوان ایرانی در خارج از مرزها، هم به جشنواره لندن رسیده، اما او، این بار در فیلمی نه چندان خوش ساخت درباره جنگجویان زن کرد، درخششی ندارد. "دختران آفتاب" ساخته اوا هوسون، از فرط شعاری بودن و پرداخت غیرحرفه ای، در جشنواره کن امسال توسط منتقدان هو شد.

.http://www.bbc.com/persian/arts-45917840
رسانه هنروادبیات پرس لیت | Create Your Badge
 

به صفحه خود در فیس بوک پیوند دهید:Share  

بازگشت به صفحه نخست