تماس با سردبیر: gilavaei@gmail.com تماس با نویساد:perslit@gmail.com درباره ما بایگانی پیوندکده   کتابخانه ادبیات بومی هنر داستان شعر
دوستان، یاران و خوانندگان گرامی، خواهشمندیم هنر و ادبیات پرس لیت را به دیگران نیز معرفی کنید سه شنبه ۱۷ مهر ۱۳۹۷ - ۹ اکتبر ۲۰۱۸

الیف شافاک (شفق):"نویسندگان دیگر نمی‌توانند در دنیایی که ترس و تفرقه در آن حکم‌فرماست، ژست غیرسیاسی بودن بگیرند".

الیف شافاک، داستان‌نویس سرشناس ترک، در مراسم اهدای جایزه گلد اسمیت که امسال خود یکی از داوران آن بود درباره اهمیت رمان در عصر خشونت سخنرانی کرد. وی ضمن تشریح موقعیت انسان در جهان کنونی و نقش رمان در آن گفت: نویسندگان دیگر نمی‌توانند در دنیایی که ترس و تفرقه در آن حکم‌فرماست، ژست غیرسیاسی بودن بگیرند.
این سخنرانی را مریم سیفی‌پور ترجمه و خبرگزاری کتاب ایران روز هفدهم مهر منتشر کرده است. بخش‌هایی از این سخنرانی را نقل می‌کنیم:
«اگر جهان در حال دگرگونی است بنابراین جهان ادبیات نیز نیاز به تغییر دارد. نویسندگان از کشورهایی با دموکراسی‌های آسیب‌پذیر مانند ترکیه، پاکستان، مصر و ونزوئلا هرگز نمی‌توانند ژست غیرسیاسی بودن بگیرند. اما مسأله جالبی که اتفاق می‌افتد این است که نویسندگان غربی روزبه‌روز بیشتر آن ضرورتی را احساس می‌کنند که مدت‌ها قبل نویسندگان غیرغربی دریافته بودند. دوریس لسنیگ ادبیات را تحلیل بعد از واقعه خوانده است. نویسنده‌ها به زمان نیاز دارند تا بتوانند اطلاعات را پردازش کنند، هضم کنند و درباره‌اش بنویسند؛ اما شاید امروز چنین فوریت و اضطراری وجود دارد که نویسندگان بیشتری از سراسر جهان در طی حادثه پاسخ دهند.»

این نویسنده ترک در ادامه سخنرانی خود در دانشگاه گلداسمیت افزود «من پیشنهاد نمی‌کنم که هر نویسنده‌ای باید سیاسی یا حزبی باشد و یا حتی به سیاست‌های حزب علاقه‌مند باشد. من از سیاست در گسترده‌ترین حالت ممکن آن حرف می‌زنم. به عنوان یک فمنیست می‌دانم که جسم و بدن سیاسی است. و هرجا قدرت و نابرابری است سیاست نیز وجود دارد. رمان‌نویسان باید درباره از دست دادن ارزش‌های اصلی مانند تعدد، آزادی بیان، حقوق اقلیت‌ها جدایی قدرت دموکراسی حرف بزنند. بنیامین اعتقاد داشت که داستان‌گویی باید اطلاعات را به خِرد تبدیل کند. امروز اما چالش بزرگ‌تری پیش روی نویسندگان قرار دارد ‌که چطور اطلاعات نادرست را به خرد و دانایی تبدیل کنند.»

او گفت «من از سرزمینی می‌آیم که کلمات وزن دارند. هر نویسنده، شاعر یا روشن‌فکر اهل ترکیه می‌داند که به خاطر یک شعر، رمان، مصاحبه یا حتا یک توئیت می‌تواند در مظان تهمت قرار بگیرد و به دادگاه هم احضار شود و در نهایت تبعید و یا زندانی شوند. با بیش از 120 روزنامه‌نگار که بعد از کودتای ناموفق علیه اردوغان هنوز در زندان به سر می‌برند ترکیه تبدیل به بزرگ‌ترین ندامتگاه روزنامه‌نگاران شده است.»

شافاک گفت «ما این دانش را ورای ذهن‌مان حمل می‌کنیم. زمانی که پشت میز می‌نشینیم تا داستان‌هایمان را بنویسیم. در نتیجه، یک خودسانسوری گسترده در بین نویسندگان وجود دارد. این همان چیزی است که فقدان دموکراسی و آزادی بیان آن را موجب می‌شود و یک فضای ترس و تهدید به وجود می‌آورد. همان‌طور که آرتور کوستلر گفت که اقتدارگرایی نه تنها سیاست‌مداران و نخبگان سیاسی را به انحراف می‌کشاند بلکه عمیقا به جامعه مدنی و به سازمان‌هایی که برای حیات دموکراسی وجودشان لازم است نیز ضربه می‌زند. اقتدارگرایی همچنین به حافظه جمعی نیز آسیب می‌زند. ترکیه کشور فراموشی دسته‌جمعی است و حافظه در نهایت برای ما نویسندگان مسئولیت می‌آورد. در جهانی که با عوام‌فریبی‌های پوپولیستی و اطلاعات نادرست احاطه شده، حافظه، مسئولیت ما نویسندگان است. ما نمی‌توانیم فراموش کنیم که چه اتفاقی در گذشته افتاد زمانی که قبیله‌گرایی، ملی‌گرایی، عزلت‌گرایی، تعصب و وطن‌پرستی افراطی کنترل انسانیت را در دست گرفتند.»

. برگرفته از صفحۀ کانون نویسندگان ایران در فیسبوک
رسانه هنروادبیات پرس لیت | Create Your Badge
 

به صفحه خود در فیس بوک پیوند دهید:Share  

بازگشت به صفحه نخست