هنر و ادبیات پرس لیت

www.perslit.com

تماس با ما و ارسال مطلب
بازگشت به صفحه نخست

 

خلوت آيينه
شعر جهان -شعر ارمني

زير نظر: هيوا مسيح

     شعر و ادبيات ارمني، همچون شعر ديگر ملل داراي تاريخ، فرهنگ و ارزش هاي والايي است. شعر اين ملت كه بخشي از آنان هموطنان ما هستند، بازتاب رنج هاي ساليان دراز و شادي ها و اندوه آنهاست. فرهنگ ارمني، از سده هاي پنجم تا هفتم ميلادي به طور عجيبي ناگهان رشد مي كند و از مرزهاي خود بيرون مي رود و آنها فقط با فرهنگ، ادبيات و شعرشان بود كه توانستند هويت ملي خود را به عنوان ملتي مستقل به جهانيان عرضه و اثبات كنند. با اشعار ملتي آشنا مي شويم از دريچهِ احمد نوري زاده كه به حق ترجمه هاي قابل قبولي از اين زبان به فارسي دارد.گيگومرد
     زاهراد
    در هواي آزاد
     زير آسمان
    بسيار خوابيده بود
     بگذار قدري هم بخوابد به زير خاك
    آسوده
     با كفش هاي خود.
    
     مگرويچ هاجيان - 1984-1915
    1- سراب
    اين شعر در يكي واحه شنيده شد
    در ميان ابري تكرار گرديد
    در انبار نامه اي خفه شد
    زير خاكسترهاي زندگاني نيم سوخته اي نگه داري شد
    و بي اشكي خشكيد
    من: بيابانم
    تو: سراب
    2- جرقه اي
    با شبان پوشيده از اندوه
    و روزان بي گرما
    تاريخي ساخته مي شود با ما
    كاش دستكم مي توانستيم در صفحات آن
    با اين هستي كوتاه و گذرانمان
    نشاني بر جاي بگذاريم
    مي توانيم آري، اگر كه نخست
    خويشتن از غرور مصيبت بارمان رها كنيم
    و جرقه اي به جا بگذاريم
    براي برافروختن فتيله سوز فردا
    
     هاموساهيان
    1- ترس
    مرا از آن كه نباشم هراس نيست
    من از مرگ خويش
     وحشت نمي كنم
     اما
    از ترس پايان بي پاياني اين سياره
    اين پرنبوغ
     اما
     درمانده
     بيچاره
    زانوانم هماره مي لرزند.
    2- شب شما را خوش باد
    روز نيز خود گريخته است
    از فريادهاي روزانه
    كوه ها از پلك هاي من آويخته اند...
    شب شما را خوش باد
    بي خوابي بي عظيم من!
    تشويش هاي خستهِ من!
    اندوه شكنجه ديدهِ من!
    3- غصه بيدار است
    هر ساعتي كه دلتان خواست
    در خانه ام باز است
    اگر از پنجره ديديد چراغ خاموش است
    اهميت ندهيد.
    بيدار يا كه خواب
    مپرسيد اين...
    داخل شويد.
    حتي اگر اميد هم بخوابد
     غصه بيدار است.
    
     گقام ساريان
    1- لبخند واپسين بدرود
    با تو من بسيار گشته ام
    و اينك، سال هاي فراواني گذشته است
    گاهي تو را به ياد آورده ام
    و گاهي نيز
     از ياد برده ام،
    اما،
     در جان تشنهِ من هنوز
    با آنكه تو در خاك و
     خاك شده اي
    لبخند واپسين بدرودت
     بر جاي مانده است.
    
     واهاگن داوتيان
    1
    دوباره خالي و بي چيزم
    پلك هايم را بر بندم، بروم
    از رود تابناك كودكي ام
     نقره برچينم.
    2
    صبح در آن سوها
    گل ها و ستاره ها را در هم آميخته است
    صبح در آن سوها
    شكوه فروتن خوشه هاي طلايي رنگ
    و وزوز دلپذير زنبورهاي عسل.
    قلب من!
    تو غربت نشين آن دنيايي.
    3
    اي خانهِ زادگاهي من
    در هر غروب ستاره اي چون شمع
    در آستانه ات بيفروز
    اي دور مانده، گمشده، ديرينهِ من
    دروازه ام را گشاده دار!
    4
    شبنم
    چون قطره اي اشك
    آويخته از درخت
    كس چه مي داند، شايد
    از خنده زرين ستاره اي، فراموش و خاكستر شده زائيده است.
    5
    اين گل ها
     شايد واژه هاي صامت خاكند
    اين سوسن ها
     شايد كه مقدس، آواهاي عشقند
    بنفشه ها
     سخن هاي اندوه
    شيپوري ها
     فريادهاي آبي خواهش هاي آبي رنگ
    و آلاله ها
     كه در آستان خشكسالي
     ديوانه مي شوند
    شايد كه ناله هاي سرخ زمينند.
    6
    بر لبان صخره خندهِ چشمه
    بر گلوگاه دره شرشر مي رود
    و اين بي گمان
     خود تويي، آواز من!
    و اين بي گمان تويي.
     زندگاني من!
    7
    و اول قطره اي باران فرو باريد
    بعد قطرهِ دوم
     بعد قطره سوم
    پس آن گاه تمام باران ها بر گيسوان تو باريدند
    مانند هديهِ ناب ستاره اي
    و تو در ميان ستاره ها ايستادي
    و تو
    از ستاره ها
     فراتر ايستادي.
    8
    غمگين ترين
     بشكوه ترين
     و پاك ترين آواز
    آواز مرگ قوست
    و من آواز قو نشنيده ام هرگز.

http://www.atiye.ir/paper.asp?ID=2492

چاپ کنید

بازگشت به صفحه نخست

تماس و ارسال مطالب تماس با سردبیر درباره ما
توجه: بازانتشار مطالب با پیوند آن و نام بردن نشانی مجاز است و برای موارد اختصاصی مشروط به گرفتن اجازه کتبی از سر دبیر می باشد